ΠΑΓΩΝΙΑ

Τα παγώνια ανήκουν στην οικογένεια των φασιανιδών (phasianidae). Η καταγωγή τους βασικά είναι από την Ασιατική ήπειρο και ειδικότερα από την Ινδία, Βιρμανία, Ιάβα και Μαλαισία.
Γενικά τα παγώνια είναι πολύ ανθεκτικά πτηνά και με ιδανικές συνθήκες, υγιεινή και περιποίηση μπορεί να ζήσουν και 40 χρόνια.
Το πιο διακοσμητικό στοιχείο του παγωνιού είναι η φτερωτή μακριά ουρά του αρσενικού, που αναπτύσσεται στο τελικό της μήκος μετά το τρίτο έτος του. Για να προσελκύσει τις θηλυκές την άνοιξη, την σηκώνει και την αναπτύσσει σαν βεντάλια. Κάθε τέλος καλοκαιριού, μετά την αναπαραγωγική περίοδο, η ουρά τους πέφτει και ξαναφυτρώνει το φθινόπωρο.

Το πιο κλασσικό και διαδεδομένο παγώνι είναι το μπλέ, το οποίο έφεραν οι Φοίνικες στην Αίγυπτο και διαδόθηκε στην Ευρώπη και αργότερα στην Αμερική. Από αυτό το μπλέ παγώνι δημιουργήθηκαν όλες οι χρωματικές παραλλαγές που υπάρχουν σήμερα .Τα λευκά παγώνια πιστεύεται ότι και αυτά υπήρχαν σε μικρό αριθμό στην φύση, από μπλέ παγώνια που για κάποιο λόγο τους έλειπε το γονίδιο που προσδίδει τον χρωματισμό των φτερών.

Τα πικέ παγώνια προέρχονται από ζευγαρώματα μπλέ και λευκών, αλλά με επιλεκτικές διασταυρώσεις των απογόνων τους.

ΦΑΣΙΑΝΟΙ

Reeve’s

Ο εντυπωσιακός φασιανός Reeve’s είναι από τους πιο διαδεδομένους και πολυάριθμους φασιανούς σε αιχμαλωσία.
Ο βιότοπος του εκτείνεται στα δασώδη βουνά της κεντρικής βόρειας Κίνας και σε υψόμετρα μέχρι τα 1.800 μέτρα.
Ο χρωματισμός τους είναι βασικά καστανοκίτρινος με μαύρες απολήξεις στα φτερά, ασπρόμαυρες φτερούγες, λευκό λαιμό και κεφάλι με μαύρα μπαλώματα γύρω από τα μάτια, και έχουν εντυπωσιακά μακριά ουρά που μπορεί να φτάσει και το 1.5 μέτρο. Ο θηλυκός πιό άτονος από τον αρσενικό και χωρίς λευκό στο κεφάλι και λαιμό.
 . Το βασικό τους πρόβλημα, σε εγκλωβισμό, είναι η μαχητικότητα του αρσενικού φασιανού προς άλλους φασιανούς, αλλά και προς το ταίρι του, και για αυτόν τον λόγο θα πρέπει να υπάρχουν εμπόδια, θάμνοι και κρυψώνες όπου να μπορεί να καταφύγει ο θηλυκός.
Ο θηλυκός γεννάει την άνοιξη 7 με 14 αυγά, τα οποία χρειάζονται 25 ημέρες για να εκκολαφθούν.

Red Golden pheasant

Ο πανέμορφος χρυσός φασιανός Red Golden pheasant είναι ο πιο ευρέως διαδεδομένος φασιανός, λόγω του πολύ όμορφου χρωματισμού του, του ήπιου χαρακτήρα του και της ευκολίας διατήρησης και αναπαραγωγής του.
Ο αρσενικός χρυσός φασιανός έχει έντονο κόκκινο στήθος και κοιλιά, χρυσοκίτριινο λοφίο και χαίτη με μαύρες γραμμές, και μακριά ασπρόμαυρη ουρά.Ο πλήρης χρωματισμός του γίνεται τον δεύτερο χρόνο.
Ο θηλυκός είναι άτονος στο καστανό χρώμα με κίτρινα πόδια.
Ο θηλυκός γεννάει 6 με 12 αυγά τα οποία χρειάζονται 22 ημέρες για να εκκολαφθούν.
Από τον χρυσό φασιανό δημιουργήθηκαν διάφορες παραλλαγές του, με πιο γνωστή αυτή του Yellow golden, με εντυπωσιακό βαθύ κίτρινο χρωματισμό του αρσενικού και ανοιχτό καστανόγκριζο του θηλυκού.

Lady Amherst

Ο φασιανός Lady Amherst είναι ένα άλλο εντυπωσιακό είδος ,είναι διαδεδομένος λόγω του πολύ όμορφου χρωματισμού του, και της ευκολίας διατήρησης και αναπαραγωγής του.

.Ο αρσενικός φασιανός έχει λευκή κοιλιά, βαθύ πράσινο στήθος και ράχη, λευκή χαίτη με μαύρες ρίγες, και πολύ μακριά άσπρη ουρά με μαύρες γραμμές.
Ο πλήρης χρωματισμός του γίνεται τον δεύτερο χρόνο.
Ο θηλυκός είναι άτονος στο καστανό χρώμα, περίπου όμοιος με τον θηλυκό χρυσό φασιανό, αλλά  με γαλαζόγκριζα πόδια.
 Ο θηλυκός γεννάει 6 με 12 αυγά τα οποία χρειάζονται 22 ημέρες για να εκκολαφθούν.

Elliot’s

Ο βιότοπος τους είναι στην ανατολική Κίνα, όπου όμως πλέον σπανίζει.
Τα χαρακτηριστικά του χρωματισμού του αρσενικού, είναι το έντονο κόκκινο γύρω από τα μάτια, η ιριδίζουσα χρυσοκάστανη ράχη και στήθος του, η λευκή κοιλιά και ο λευκόγκριζος λαιμός του.
Χρειάζονται χώρο στο κλουβί τους περίπου 20 τ.μ.
Το βασικό τους πρόβλημα, σε εγκλωβισμό, είναι η μαχητικότητα του αρσενικού φασιανού προς άλλους φασιανούς, αλλά και προς το ταίρι του, και για αυτόν τον λόγο θα πρέπει να υπάρχουν εμπόδια, θάμνοι και κρυψώνες όπου να μπορεί να καταφύγει ο θηλυκός.
Ο θηλυκός γεννάει την άνοιξη 6 με 8 αυγά, τα οποία χρειάζονται 25 ημέρες για να εκκολαφθούν.

Silver pheasant

Silver pheasant

Siver Pheasant O Aργυρός φασιανός της οικογένειας Siver Pheasant (Lophura nychtemera), είναι πολύ διαδεδομένος σε ιδιωτικές συλλογές, λόγω της ομορφιάς του, της ευκολίας αναπαραγωγής και εκτροφής του σε αιχμαλωσία.

Υπάρχουν πολλά υπο-είδη του και ζούνε ελεύθερα στην φύση σε πολλές περιοχές από την Κίνα, την Βιρμανία, Ταϋλάνδη, το Βιετνάμ μέχρι την Καμπότζη.

O αρσενικός έχει λευκό πτέρωμα στο πάνω μέρος του σώματος, τις φτερούγες και την ουρά με μαύρες λεπτές απολήξεις σε κάθε φτερό, και το υπόλοιπο μαύρο, ενώ το θηλυκό είναι άτονα χρωματισμένο ανοιχτό καστανό. Και τα δύο φύλα έχουν έντονο κόκκινο λοβό στο πρόσωπο (μικρότερο στον θηλυκό) και μαύρο φτερωτό τσουλούφι (που καταλήγει σε χαίτη στον αρσενικό).

Ο νεαρός αρσενικός έχει το χρώμα του θηλυκού όταν γεννηθεί, και αποκτά τον χαρακτηριστικό του χρωματισμό στον δεύτερο χρόνο.

Ο θηλυκός γεννάει 4 με 6 ανοιχτόχρωμα καστανά αυγά την Άνοιξη, τα οποία και κλωσάει για 25-26 ημέρες.

Πηγη .fancypoultry

Η ΦΑΡΜΑ ΜΟΥ

ΤΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ

ΕΛΑΦΙΑ

ΤΣΙΤΑΛΙ

ΚΟΚΙΝΟ ΕΛΑΦΙ

ΑΛΚΗ

ΤΑΡΑΝΔΟΣ

Cervus elaphus 

 

Συστηματική ταξινόμηση

Βασίλειο: Ζώα (Animalia) Συνομοταξία: Χορδωτά (Chordata) Ομοταξία: Θηλαστικά(Mammalia) Τάξη: Αρτιοδάκτυλα(Artiodactyla) Υποτάξη: Ευθήρια (Eutheria) Ενδοτάξη: Pecora Οικογένεια: Cervidae Goldfuss, 1820

To ελάφι είναι ζώο θηλαστικό, μηρυκαστικό, που ανήκει στην οικογένεια των ελαφιδών και στην τάξη των αρτιοδακτύλων. Είναι όμορφο, λεπτόσωμο, με κοντό καστανόχρωμο μαλακό τρίχωμα. Το κεφάλι του είναι μικρό, με ρύγχος μυτερό. Έχει μεγάλα όμορφα μάτια και λεπτά ευκίνητα πόδια. Το αρσενικό έχει στο κεφάλι του κέρατα μεγάλα με διακλαδώσεις που ανανεώνονται κάθε χρόνο και μοιάζουν με φύλλα πλατιά.

Ζει σε πυκνά δάση ζευγαρωτά ή πολλά μαζί (αγέλες) και τρέφεται με χλόη, χόρτα ή και με τη φλούδα από τους κορμούς των μικρών δέντρων, τους οποίους επίσης καταστρέφει τρίβοντας επάνω τα κέρατά του, όταν είναι η εποχή να αλλάξει το δέρμα του. Το ελάφι συναντάται σε πολλές παραλλαγές (με κέρατα ή χωρίς, μεγαλόσωμο ή μικρόσωμο, με ουρά ή χωρίς, με χαυλιόδοντες ή όχι με μεγάλα ή μικρά αυτιά κλπ.) σε όλο τον κόσμο εκτός από την Αφρική και την Αυστραλία. Στην Αμερική είναι μεγαλόσωμα, στην Κίνα μικρόσωμα χωρίς κέρατα, στην Ιάβα και Σουμάτραμεγάλα με κοντά κέρατα, στην Ευρώπη μέτρια κλπ.

Το κοινό ελάφι, που το συναντάμε στα περισσότερα μέρη της Ευρώπης και της Μικράς Ασίας, έχει μήκος ως 2,30 μ. και ύψος ως 1,50 μ. και ζυγίζει ως 100 κιλά. Έχει σπάνια ευκινησία και τρέχει πολύ γρήγορα κάνοντας πηδήματα μέχρι 8 μέτρα. Ζει γύρω στα 40 με 50 χρόνια. Στον τόπο μας συναντιέται στον Όλυμπο, στα βουνά της Ηπείρου και σε μερικά ορεινά μέρη της Μακεδονίας. Έχει εχθρούς όλα τα αρπακτικά ζώα και τον άνθρωπο. Το μόνο όπλο για την άμυνά του είναι το γρήγορο τρέξιμό του και οι οξύτατες αισθήσεις του. Το θηλυκό του, που δεν έχει κέρατα, γεννά μια φορά το χρόνο (κάθε 10 μήνες) 1 ως 2 ελαφάκια που τα θηλάζει και τα αγαπά πολύ. Το ζευγάρι είναι τόσο αγαπημένο μεταξύ του που αν τύχει να σκοτωθεί το ένα, το άλλο είναι δυνατό να πεθάνει από λύπη και μαρασμό, έχοντας περιπλανηθεί πολλές μέρες.

Το κυνηγούν για το νοστιμότατο και ευκολοχώνευτο κρέας του, που είναι ανεκτίμητο για τους αρρώστους. Επίσης για το δέρμα του που χρησιμοποιείται για ενδύματα και κάθε λογής δερμάτινα είδη. Τα κέρατά του είναι πολύτιμα για την κατασκευή λαβών διάφορων αντικειμένων (πιρουνιών, μαχαιριών, μπαστουνιών κλπ.) καθώς και για κόλλα και ζελατίνα. Παλιότερα αποτελούσαν μια απ' τις σπουδαιότερες πρώτες ύλες για την παραγωγή αμμωνίας. Σήμερα το κυνήγι του έχει απαγορευτεί, γιατί το είδος σπανίζει στον τόπο μας.

Το ελάφι αναφέρεται από το λαό στα τραγούδια και τις παροιμίες του (για την αγάπη της μάνας ελαφίνας στα μικρά της, για την ομορφιά και αθώα γλυκύτητα των ματιών τους καθώς και το λεπτό ευλύγιστο σώμα τους, ώστε μια όμορφη γυναίκα να τη λένε «ελαφίνα». Επίσης και στη μυθολογία αναφέρεται σε σχέση με τη θεά Άρτεμη, θεά του κυνηγιού. Όλα αυτά δείχνουν πως το ελάφι είναι αγαπημένο ζώο του λαού από παλιά.

ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟ DAMA DAMA

ΑΛΟΓΑ PONY

PONY

ΝΑΝΑΚΙΑ-ΚΟΤΕΣ

Golden Sebright Chicken

Golden Sebright Chicken

silver sebright chiken

silver sebright chiken

Sebright

Ανήκουν στις μικρόσωμες διακοσμητικές ράτσες (bantams) και στην κατηγορία Rose comb clean legged bantam class. Είναι αρκετά διαδεδομένα λόγω του μικρού μεγέθους και του ήπιου και φιλικού χαρακτήρα τους ειδικά σε περιορισμένους χώρους. Τα αυγά τους είναι φυσικά μικρότερα αλλά μόνο 1.5 – 2 φορές από αυτά των μεγαλόσωμων ποικιλιών.
Η καταγωγή τους είναι από την Αγγλία όπου δημιουργήθηκαν στις αρχές του 18ου αιώνα από τον ομώνυμο λόρδο Sebright.
Το βάρος τους δεν ξεπερνά τα 740 γραμμάρια για τον κόκορα και τα 630 γραμμάρια για την κότα και σπανίως κλωσάνε.
Αναγνωρίζονται μόνο σε ασημί (silver) και χρυσοκαφέ (gold).
Υπάρχει και σε ένα ενδιάμεσο όμορφο κίτρινο χρώμα (lemon).
Δεν υφίσταται αντίστοιχη μεγαλόσωμη ράτσα.

Όρνιθα

Η Όρνιθα, ή κοινώς κότα, (αρσενικός: πετεινός ή κόκκορας, ουδέτερο το κοτόπουλο) (επιστ. Gallus gallus domesticus) είναι ένα εξημερωμένο πτηνό. Είναι ένα από τα πιο κοινά και διαδεδομένα οικόσιτα ζώα, αφού υπολογίζεται ότι το 2003 υπήρχαν γύρω στα 24 δισεκατομμύρια εκπρόσωποι του είδους.Δηλαδή υπάρχουν περισσότερες κότες στον κόσμο από οποιοδήποτε άλλο πουλί, ή και από τους ανθρώπους. Ο άνθρωπος εκτρέφει τις κότες κυρίως ως πηγή τροφίμων, για το κρέας τους και τα αυγά τους.

Η κότα πιστεύεται ότι εξημερώθηκε στην Ινδία, ενώ πρόσφατα ανακαλύφτηκαν στοιχεία ότι η εξημέρωσή της είχε ήδη ξεκινήσει στο Βιετνάμπριν από 10.000 χρόνια

Από την Ινδία το εξημερωμένο πτηνό διαδόθηκε στην Περσία, τη Λυδία, μετά στη δυτική Μικρά Ασία και γύρω στον 9-8 αιώνα π.Χ. και στην Ελλάδα.

Η κότα ήταν γνωστή στην Αίγυπτο από την 18η Δυναστεία, σαν το "το πουλί που γεννάει ένα αυγό κάθε μέρα". Η κότα ήρθε στην Αίγυπτο από την Συρία και τη Βαβυλώνα, σύμφωνα με τα χρονικά του Τούθμωση Γ'. Στην Παλαιά Διαθήκη δεν γίνεται καμιά αναφορά στην εξημερωμένη κότα.

Βιολογία και περιβάλλον Διαβίωση 

 

Οι Όρνιθες θεωρούνται παμφάγα πτηνά. Σε ελεύθερο περιβάλλον, σκάβουν στο χώμα για αναζήτηση σπόρων, εντόμων και ακόμα μεγαλύτερων ζώων όπως οι σαύρες και μικρά ποντίκια. Ελεύθερες στη φύση μπορούν να ζήσουν για πέντε έως ένδεκα έτη, ανάλογα με το είδος (ράτσα). Σε εμπορική εντατική αναπαραγωγή κρέατος, ένα κοτόπουλο ζει γενικά μόνο για έξι εβδομάδες πριν να σφαγεί. Το κοτόπουλο κατανάλωσης κρέατος βιολογικής εκτροφής θα θανατωθεί συνήθως σε περίπου 14 εβδομάδες.
Οι κότες ορνιθοτροφείου μπορούν να παραγάγουν τουλάχιστον 300 αυγά ετησίως. Μετά από 12 μήνες, οι κότες αυγοπαραγωγής χάνουν σταδιακά την απόδοσή τους και θανατώνονται προκειμένου να χρησιμοποιηθούν σαν τροφή κατοικίδιων ζώων, για πίτες και άλλα επεξεργασμένα τρόφιμα.

§                    Η μακροβιότερη κότα, σύμφωνα με το βιβλίο Γκίνες, πέθανε από ανακοπή καρδιάς σε ηλικία 16 χρονών 

Μορφολογία 

κόκκορας

Το αρσενικό μπορεί να διαφοροποιηθεί από το θηλυκό. Συνήθως διαφοροποιείται από τις κότες με το εντυπωσιακό φτέρωμα, που χαρακτηρίζεται από μακριές ουρές και λαμπρά φτερά στο λαιμό και πλάτη, το μεγαλύτερο λειρί καθώς και την πολύ δυνατή φωνή. Εντούτοις, σε μερικές φυλές, όπως η Sebright, ο κόκκορας είναι σχεδόν όμοιος με την κότα.

Τα ενήλικα κοτόπουλα έχουν ένα σαρκώδες λοφίο στα κεφάλια τους, που λέγεται λειρί, και επίσης μια σαρκώδη προεξοχή κάτω από τα ράμφη τους. Τα ενήλικα αρσενικά και θηλυκά έχουν λειρί, αλλά στις περισσότερες φυλές προεξέχει πιο πολύ στα αρσενικά.

Οι κότες δεν είναι ικανές για πτήσεις , αν και τα ελαφρύτερα πουλιά είναι γενικά σε θέση να πετάξουν σε μικρές αποστάσεις, όπως για παράδειγμα για να πηδήξουν πάνω από φράκτες ή να κουρνιάσουν σε ένα δέντρο (όπου φωλιάζουν την νύχτα όταν βρίσκονται σε φυσικό περιβάλλον).

Κοινωνικότητα 

Είναι κοινωνικά πουλιά και ζουν μαζί ως κοπάδι. Έχουν μια κοινοτική προσέγγιση στην επώαση των αυγών και την ανατροφή των μικρών. Τα μεμονωμένα κοτόπουλα σε ένα κοπάδι πολλες φορες θα καθιερώσουν μια κοινωνική ιεραρχία, με τα κυρίαρχα κοτόπουλα να έχουν την προτεραιότητα στην πρόσβαση σε τροφή. Ο κόκκορας συνηθως θα προσκαλέσει τις κότες για τροφή αλλά θα τραφεί μαζί τους, χωρίς να περιμένει. Η απομάκρυνση ενός μέλους από ένα κοπάδι προκαλεί μια προσωρινή διάσπαση σε αυτήν την κοινωνική δομή έως ότου καθιερώθεί μια νέα. Η προσθήκη νεώτερων πουλιών σε ένα υπάρχον κοπάδι μπορεί να προκαλέσει αναταραχή και βία. Η ελλειψη κόκκορα σε κοπάδι μπορεί να κάνει τις κότες να εγκαταλείψουν την στέγη τους προς αναζήτηση κόκκορα.

Οι κότες θα προσπαθήσουν να γεννήσουν σε φωλιές που περιέχουν ήδη αυγά, και είναι γνωστό ότι μπορεί να μετακινήσουν αυγά από γειτονικές φωλιές στην δικιά τους. Μερικοί αγρότες χρησιμοποιούν πλαστά αυγά για να ενθαρρύνουν τις κότες να γεννήσουν σε μια συγκεκριμένη θέση. Το αποτέλεσμα αυτής της συμπεριφοράς είναι ότι ένα κοπάδι θα χρησιμοποιήσει μόνο μερικές προτιμώμενες θέσεις, και όχι μία θεση για κάθε ένα πουλί. Οι κότες μπορεί επίσης να δείξουν επίμονη προτίμηση για μια συγκεκριμένη φωλιά, και έτσι να συμβεί δύο (ή περισσότερες) κότες να προσπαθούν να μοιραστούν την ίδια φωλιά. Εάν η φωλιά είναι μικρή, μπορεί η μία κότα να γεννήσει πάνω στην άλλη.

Οι Πετεινοί ή κοκόρια λαλούν (με μια δυνατή και μερικές φορές διαπεραστική κραυγή) που παίζει το ρόλο οριοθέτησης της εδαφικής τους περιοχής σε σχέση με τους άλλους πετεινούς. Εντούτοις, το λάλημα μπορεί επίσης να προκύψει από κάποια ξαφνική διαταραχή στο περιβάλλον τους. Οι κότες "κακαρίζουν" δυνατά εφόσον γεννήσουν ένα αυγό, και επίσης για να καλέσουν τους νεοσσούς τους, ή προ κάποιου κινδύνου.

Δόντια 

Οι κότες όπως όλα τα πτηνά διαθέτουν ράμφος. Το 2006, ερευνώντας την καταγωγή των πουλιών, επιστήμονες ανακάλυψαν ένα υπολειπόμενο γονίδιο κοτόπουλου, talpid2, και διαπίστωσαν ότι στα σαγόνια των εμβρύων αρχίζει, αλλά δεν ολοκληρώνεται, ο σχηματισμός δοντιών, όπως εκείνα που βρέθηκαν σε αρχαία απολιθώματα πουλιών. Ο John Fallon, δήλωσε ότι τα κοτόπουλα έχουν " … διατηρήσει τη δυνατότητα να έχουν δόντια, υπό ορισμένους όρους. 

Τεχνητή επώαση 

Η επώαση των αυγών της κότας μπορεί να γίνει και τεχνητά με επιτυχία. Σχεδόν όλα τα γονιμοποιημένα αυγά θα εκκολαφθούν μετά από 21 ημέρες σε καλές συνθηκες (37.5 °C) καισχετική υγρασία περίπου 55%, με αύξηση σε 70% στις τελευταίες τρεις ημέρες της επώασης για να βοηθήσει να μαλακώσει το τσόφλι των αυγών). Τα αυγά πρέπει να αναστρέφονται τακτικά (συνήθως τρεις έως οκτώ φορές κάθε εβδομάδα) κατά τη διάρκεια του πρώτου μέρους της επώασης.

Εάν τα αυγά μένουν αμετακίνητα, τότε το εσωτερικό του εμβρύου θα κολλήσει στο τσόφλι και μπορεί μεν να εκκολαφθεί, αλλά με κάποιες φυσικές ατέλειες. Μερικοί επωαστήρες γυρίζουν τα αυγά αυτόματα. Αυτή η στροφή μιμείται τη φυσική διαδικασία - μια κότα θα σταθεί πάνω από τα αυγά αρκετές φορές ημερησίως και θα μετατοπίσει τα αυγά με το ράμφος της. Όμως εάν τα αυγά γυρίζουν κατά τη διάρκεια της τελευταίας εβδομάδας της επώασης ο νεοσσός μπορεί να αντιμετωπίσει προβλήματα εκκόλαψης.

Υπάρχουν βιομηχανικοί επωαστήρες, οι οποίοι στα ράφια τους μπορούν να εκκολάψουν δεκάδες χιλιάδες αυγά σε έναν χρόνο. Η περιστροφή των αυγών είναι μια πλήρως αυτοματοποιημένη διαδικασία.

Οι οικιακοί επωαστήρες είναι μικρά κιβώτια τα οποία χωρούν από 6 έως 75 αυγά και συνήθως είναι ηλεκτρικοi.

Παγκόσμια παραγωγή 

O παγκόσμιος πληθυσμος είναι γυρω στα 24 δις κοτόπουλα, γύρω στα 4 για κάθε άνθρωπο, κάτι που αντανακλά το πόσο σημαντική είναι η κότα για την διατροφή του ανθρώπου. Το 2008, μόνο στις ΗΠΑ σφάχτηκαν γύρω στα 9 δις κοτόπουλα σύμφωνα με το USDA. Η χώρα με την μεγαλύτερη παραγωγή στον κόσμο είναι η Κίνα και ακολουθούν οι ΗΠΑ, η Ινδονησία, η Βραζιλία και η Ινδία, ενώ σημαντική βιομηχανία πουλερικών υπάρχει και στην Τουρκία, τη Ρωσία και τη Γαλλία..

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια..

..